Laatste cyclusweek.

Sprankje hoop…..
Cyclusdag 25, donderdag. Rechts niets veel verandering te zien, druiventrosje met kleine follikels. Gyn F moest wel weer even op mijn buik duwen omdat mijn eileiders lastig in beeld kwam, auw.
Links…tadaaaa daar is ie dan! 1 follikel is boven de 13m en dat betekent dat deze dus nu officieel een kans maakt zegt gyn F tegen ons. Volgens haar is het zo dat als een follikel boven de 12mm zit dat je er vanuit kan gaan dat deze gaat doorzetten, weer wat geleerd. Ik kijk mijn mannetje aan en ook hij kijkt opgewekt. Zaterdag terug en met een beetje geluk zondag of maandag Pregnyl spuiten.
Terugkopend naar de auto pakt mannetje mijn vast en krijg ik een dikke kus van hem. Nou dan gaan we van het weekend maar vaak romantisch doen hé, zegt hij met een ondeugende blik tegen me……

PCOS
Tussen neus en lippen door zei gyn N ineens; Dat zien we wel vaker bij vrouwen met PSOC. En vervolgende zijn verhaal. Dit is de eerste keer dat ik dit labeltje krijg. In al die jaren heeft nog geen 1 gyn dit tegen mij gezegd, dat ik bij deze doelgroep vrouwen hoor. Na inmiddels ook veel gelezen te hebben over stoornissen in de cyclus was ik er al achter gekomen dat ik daarbij hoorde maar het is me nog nooit gezegd. Nu vat ik dit tussen-neus-en-lippen-door-momentje niet echt op als hierbij krijgt u de diagnose. Misschien dat de gyn denkt dat ik dit wel al wist uit mijzelf of dat een andere gyn dit wel al eens gezegd heeft. Of hij denkt misschien; ja duh, wat dacht u dan dat u had. Ik heb er maar niets over gezegd dat ik dit nog nooit te horen heb gekregen om een welles nietes spelletje te voorkomen. Hieronder een korte uitleg van Wikipedia over PCOS:
Polycysteus-ovariumsyndroom^[1] (PCOS ^[1]) of syndroom van Stein-Leventhal^[1] is een aantal samenhangende afwijkingen, waarbij vaak (kleine) cysten in de eierstokken aanwezig zijn. De afwijkingen worden waarschijnlijk veroorzaakt door, en/of gaan gepaard met hormonale afwijkingen. Hierdoor ontwikkelen zich in de eierstokken (ovarium) meerdere (poly) cystes. De eicellen groeien niet of onregelmatig, waardoor er geen of onregelmatig een eisprongoptreedt en vrouwen onregelmatig of niet menstrueren. Doordat de eisprong onregelmatig of geheel niet plaatsvindt zijn deze vrouwen verminderd vruchtbaar. Een hormoonbehandeling kan dit verhelpen.

Onder symptomen herken ik mezelf wel een beetje maar een herkenbaar en veel voorkomend iets wat ik juist niet heb zijn de cysten. Nog nooit gehad.

Zaterdag bleek de follikel wel gegroeid te zijn maar nog niet wat we verwacht hadden. Domper. Nog even doorgaan met spuiten en maandag terug. Onzeker en teleurgesteld loop ik terug naar de auto. Zal vast weer eens mis gaan, spookt er door mijn gedachten.
Maandag keerde onze glimlach terug! Ja hoor het is zover, de volgende dag mag ik Pregnyl; spuiten om de eisprong op te wekken. Heel eerlijk heb ik 2 kansen, 2 grote follikels! Maar, zei gyn F, gezien het feit dat je al op leeftijd bent (pardon ik ben 33!?!) denk ik niet dat de kans heel groot is dat er 2 bevrucht kunnen raken. Die dag was ik vrij zenuwachtig voor het zetten van de Pregnyl gezien mijn klungeligheid van de 1^e keer. Na een paar keer diep zuchten is alles volgens het stappenplan van Google gegaan. Ik ben blij dat ik achter zo’n ampulbreker ben gegaan.
Vriendjelief en ik zijn redelijk veel bezig met de aankomende eisprong, we giechelen er wat stiekem om en maken van die grapjes die alleen wij 2-en snappen. Eigenlijk direct vanaf de dag van mijn eisprong krijg ik weer de bekende (menstruatie) steken in de onderbuik. Als ik heel eerlijk ben word ik vrij onzeker over die steken.

Onzekerheid van mijn mannetje

Half januari. Cyclusdag 23
Ik heb het al een paar keer gehad over de 2 gynaecologen die het beleid bepalen over de vruchtbaarheidsbehandelingen. Het is makkelijker om hen voortaan gyn F en gyn N te noemen.
Zoals afgesproken is er na deze echo besloten op te hogen naar 116EH omdat er geen verandering te zien was. Mijn mannetje was deze keer ook mee. Na het bezoek zei in de auto ineens: wat doe ik daar eigenlijk, waarom ga ik eigenlijk mee. Je hebt toch niets aan me, ik zit daar maar en heb niets te zeggen want ik zit me toch alleen maar op te vreten. Iedere keer hoor ik de gynaecologen iets anders zeggen. Nu zegt gyn N opeens dat het van belang is dat je voortaan zoveel mogelijk bij gyn F of bij hem moet komen voor de contoles om de continuïteit te handhaven. Totdat je een afspraak moet maken en zij zijn er op die dag niet, dan krijg je te horen dat iedereen de follikelecho kan uitvoeren en dat ze allemaal de stappen weten. Ook zeg hij dat je bij de volgende cyclus toch gewoon een tandje lager moet beginnen dan waar je nu geëindigd bent maar ik kan me herinneren dat hij eerder heeft gezegd dat het voor jou misschien verstandig is om te beginnen waar je bent geëindigd. De ene zegt dat het belangrijk is om te zorgen dat je een normale lengte cyclus krijgt maar gyn N zegt dat het niet uitmaakt zolang je uiteindelijk maar een eisprong krijgt. Ze zeggen iedere keer iets anders waardoor ze mij het gevoel geven dat ze geen flauw idee hebben wat ze doen.
Zo, mannetje van me, dat moest er geloof ik even uit. Voordat hij weg wilde rijden pakte ik hem even vast. Kijk me eens aan lief. Ik vind het heel fijn dat je er bent. Je hoeft van mij heus niet altijd mee dat weet je (los vh feit dat hij lastig weg kan van zijn werk) maar je aanwezigheid is erg fijn. Dat helpt mij erg schatje. Ook al zeg je niets ik voel dat ik dan niet alleen ben, voelt op de 1 of andere manier sterker. Ik vind het alleen jammer dat ik wel steeds je irritatie voel als we daar zijn. Ik snap het maar je zult dit toch wat meer los moeten laten. Ik spui ook en ik irriteer me ook maar ik heb het wel een soort van geaccepteerd dat dit gezeur en nu even is. Iedere keer als ik op controle moet houd ik in mijn achterhoofd rekening hiermee. Ik probeer het niet mijn motivatie ed. te laten beïnvloeden. We moeten het hier gewoon nog even mee doen totdat Rotterdam zijn opinie geeft. En klopt het allemaal wel wat ze doen dan moeten deze onprofessionele houding van hun dan maar voor lief nemen want het gaat er uiteindelijk om dat de behandeling juist is en dat het dus gaat werken. Dat weet ik ook wel zegt hij, maar ik vind het gewoon ook zo vreselijk dat er zo met mijn vrouwtje omgegaan wordt. Ik vind het niet leuk dat jij daar iedere keer zo moet liggen en dat ze op die manier aan mijn vrouwtje zitten. Heel lief dat ze zo denk lieve schat en ik ben blij dat je het zegt. Ik vind het fijn als je mee bent en je steunt me heus wel op die manier maar ik wil niet dat je je steeds onprettig gaat voelen. Je moet maar meegaan als jij je daar prettig bij voelt en klaar voor bent zodat je die controles en mij als je vrouwtje een beetje kan scheiden. Maar ik wil niet dat jij je nutteloos voelt als je wel weer een keer meegaat, ik voel dat je bij me bent en dat is fijn.
Dikke kus mannetje.

Januari 2016

De eerste follikelecho’s van het jaar, ja meervoud want ik heb er inmiddels alweer 2 in dit nieuwe jaar opzitten. In mijn vorige blog vroeg ik me af hoe ik het nieuwe jaar in zou gaan, nou daar is een antwoord op gekomen. Spuitend. Ik zit nog steeds op de 100EH en moest om de 2 dagen terug voor een echo, direct na de kerst en direct na oud en nieuw. Ik heb zowel aan de linkerkant als de rechterkant van mijn eileiders weer druiventrosjes hangen, veel te veel. Naast het feit dat dit niet de bedoeling is, zijn de follikels ook nog eens te klein. Inmiddels zit ik op dag 19 en is er eindelijk een follikel een beetje aan het groeien. Nog niet de verwachte groeispurt die ik tijdens mijn vorige cyclus met de 100EH had en daarom heeft de gyn in de mijn dossier het advies geplaatst voor 125EH of overstappen naar Menopur. Ik moet maandag weer op controle (dag 21) en dan heb ik de gyn die het beleid bepaalt en ik hoop zo dat ik over mag stappen naar Menopur. Waarom? Omdat dit geen kunstmatig middel is, het hormoon wordt gehaald uit de urine van zwangere vrouwen ( Moeders Voor Moeders) en ik heb daar een goed gevoel bij. Natuurlijk zijn er succes verhalen met Puregon maar bij mij is het steeds een onoverzichtelijk zooitje in mijn eileiders, ik reageer gewoon te heftig erop. Daarnaast heb ik ook geen zin in weer een cyclus van zoveel dagen. Voel me net een proef persoon.
Maandag. Kan ik eigenlijk heel kort over zijn; nog steeds niet veel activiteit. Dosis wordt verhoogd naar 108 en ik krijg geen Menopur omdat de gyn vindt dat dit een te ouderwets middel is en je niet weet of de kwaliteit iedere keer goed is omdat het een natuurlijk product is. Een chemisch product kan je zo maken dat de kwaliteit gelijk blijft is en als je bij Menopur niet reageert, weet je niet of dit door je lichaam komt of omdat de kwaliteit van het product slecht is. De ene keer kan je dus wel reageren en de andere keer niet. Het is te onzeker zegt hij. Ik denk dan; tja, deze reactie heb ik op Clomid en nu dus ook op Puregon dus wat kan het kwaad…. De gyn gaat mij dit niet voorschrijven tenzij Rotterdam anders bepaald. Dat was mijn korte controle. Oh ja, en natuurlijk donderdag weer terug.
Donderdag. Ook weer een heel kort bezoekje. Qua activiteit hetzelfde als maandag, nihil dus. Advies, zelfde eenheden en de maandag weer terug. Als er dan nog hetzelfde is dan wordt de dosis verhoogd naar 116EH.Wat wel bijzonder was, was mijn gesprek met een man in de wachtkamer. Hij was opa van bijna 3 kleinkindjes, zijn dochter is nu zwanger van de 3^e. Zij moest hier zijn voor controle en hij paste even op haar dochtertje. Hij begon dit spontaan tegen mij te vertellen terwijl hij aan de overkant van de ruimte zat en het eigenlijk ook wel vrij vol zat. Zonder aanleiding begon hij te vertellen dat zijn dochter problemen had met zwanger worden en omdat het hier niet lukte is zij naar Rotterdam gegaan. Daar is het met 2 kinderen bij de eerste behandeling gelukt, van de 3^e is zij spontaan zwanger geworden! Ik heb aandachtig zitten luisteren en maar was tegelijk ook met stomheid geslagen. Vond het toch best bizar dat deze meneer uit het niets dit toch best persoonlijke verhaal met mij deelde. Ik heb hem helemaal niets verteld over mijn situatie.
Mijn vriend hoort alles gewoon aan en knikt een beetje tussendoor. Niet uit desinteresse maar dit is gewoon hoe hij doet als ik een heel verhaal vertel. Van ons 2-en ben ik de kletser, op alle gebieden dus als hij op alles verbaal zou reageren dan zijn we samen nog wel even bezig. Ik heb hem de afgelopen tijd niet gevraagd hoe hij erover denkt dat ik nauwelijks reactie heb terwijl de follikels bij 100EH opeens wel groeide. Ik weet dat hij het vervelend vind voor mij en dat hij aftelt tot Rotterdam. Het zit heus wel in zijn hoofd maar hij wil zich er niet door laten leiden en daarom benoemd hij dingen niet zo vaak of komt niet zo vaak op dingen terug. Dit helpt mij wel want deze manier blijf ik er niet in hangen. Door hem krijg ik het gevoel dat alles gewoon doorgaat en dat ik van de rest moet genieten.

Controle's controle's en tussendoor een beetje diepgang.

Op mijn 1e follikelcontrole begon de gyn weer over mijn 2nd opinie aanvraag, zoals ik al had verwacht. Schijnbaar wilde hij alleen nogmaals zijn standpunt in het kort duidelijk maken en werd het gelukkig geen heel verhaal. Ik zeg gelukkig maar niet zo zeer alleen voor mij maar anders kon het wel eens een ander consult worden want dit is de laatste keer dat ik beleefd mijn mond dichthoud. Als ik mijzelf nu nog 1x moet verdedigen waarom ik een second opinie wil zal ik hun de ongecensureerde versie geven van mijn reden. Sorry dat ik hier zo over spui maar het schrijven hierover helpt me met het uiten van mijn frustraties, vragen en verwerking. Ik wil er niet de nadruk opleggen en dus alleen maar negatief schrijven maar sinds ik hiermee begonnen ben heb ik nog helemaal niet het gevoel gehad dat ik goede handen ben (los van het feit of ik zwanger wordt ja of nee) en heb ik helaas ook dus nog niet zoveel positieve ervaringen gehad. Ik wil niemand angstig maken voor de behandeling en ik snap dat het misschien fijner is om te lezen waarbij men niet zo ingaat op wat tegen zit maar helaas is dit mijn realiteit en mijn gevoel en zo kan het dus ook gaan.
Ik schrijf dit blog als uitlaatklep en als een soort van nawerk voor later of ik nu zwanger wordt of niet. Namelijk ook het teruglezen ervan helpt mij en ook mijn vriend dus vind ik het belangrijk dat ik opschrijf hoe ik me voelde, hoe ik dacht en wat ik meemaakte. Natuurlijk zal er ook best een stuk emotionele reactie zijn want je vecht, hoopt en je wenst iedere dag op een goede werking, ontwikkelingen en uitkomst, neemt het je eigen lichaam kwalijk dat het zo stom doet en waarom je niet gewoon 'normaal' bent en daarnaast de extra hormonen die je dagelijks ingespoten krijgt. Ook hoop ik van mijn verhaal te leren. Misschien minder fel op dingen reageren, niet ieder detail op te schrijven en dus te onthouden, situaties eerder loslaten en misschien ook wel mezelf het minder kwalijk nemen dat mijn lichaam faalt. Ook niet te vergeten mijn mannetje. Ik hoop dat ik hem hiermee toch ook op de een of andere manier steun, hem help met verwerken en/of begrijpen.

Pffff, deze blog is er heel anders uit gaan zien dan dat ik dacht.

Terug naar het onderwerp. Eind december, 3 dagen voor kerst. Ik ben dus weer gestart met de 90 EH en op de echo bleek er helaas weer weinig ontwikkeling te zien. Zondag terug voor controle.
Ook zondag bleek er geen verandering in te zitten. De gyn vond het vreemd dat ik niet ben gestart met de hoeveelheid waarmee ik ben geëindigd. Toen ik zei dat de gyn die het beleid bepaald had gezegd dat de nieuwe cyclus begint met 1 EH lager dan waarmee je bent geëindigd om overstimulatie te voorkomen. Ze keek me aan alsof ze daarvan nog nooit had gehoord. Hoe dan ook moet ik ophogen naar 100EH (daar ben ik de vorige keer dus gestopt) en dinsdag terug. Tijdens deze controle zit ik op cyclusdag 13. Ben benieuwd hoe ik het nieuwe jaar inga, met Pregnyl of spuitend.

En toen........

Mijn pijnlijke blauwe Pregnyl plek is na 2 dagen gelukkig minder gevoelig geworden en in kleur veranderd is van een blauwe plek naar een klein licht verkleurd plekje. De afgelopen dagen heb ik er van dat kneuzing en stotencrème opgesmeerd en dat heeft denk ik dus wel geholpen.
Ik heb me wel allerlei dingen in mijn hoofd gehaald over waarom het zo’n rode schijf werd. Van; komt vast door de dikte vd naald en de werking is vast verminderd geworden door dit gestuntel, tot; als ik gestoken wordt krijg ik ook een schijf van gif onder mijn huid dus nu is het vast zo dat de naald toch niet diep genoeg zag en dat de Pregnyl onder mijn huid is blijven zitten.  Werd  er dus erg onzeker van.

Vanaf mijn eisprong (zondag) heb ik aan 1 stuk door last van mijn onderbuik gehad, tot aan de dag dat mijn menstruatie begon, precies 8 dagen later…….
Het heeft dus geen 2 wkn geduurd zoals meestal gebruikelijk is. Nu kwam ik daar met mijn eerdere ‘goede’ cyclussen ook niet aan, meestal rond de 10 of 11 dgn, maar zo vroeg had ik geen rekening mee gehouden. En het gekke is, is dat ik die avond en die nacht daarvoor dus geen last van mijn onderbuik had. Een gelukje is nog dat het in de ochtend gebeurde en dus niet midden in de nacht want dan had ik toch niet meer kunnen slapen, of nog erger; op je werk ofzo.
Mijn mannetje heeft me even vastgepakt en zonder woorden hebben we daar gewoon even een minuutje gestaan. Natuurlijk baal ik ontzettend. Hoe mooi was het geweest als wij saampjes geweten hadden dat we met kerst nog een extraatje bij ons hadden.
Omdat het nog nu eerder is gekomen heb ik toch ook wel een beetje zorgen. Zorgen over dat het eitje dus niet kan blijven zitten en dus nooit een schijn van kans kan hebben op deze manier. Ik heb gelezen (welke vrouw die deze fase meemaakt doet dit niet) dat er vrouwen zijn die na de Pregnyl nog injecties krijgen zodat eitje, mits deze bevrucht is, een grote kans heeft dat het blijft zitten.
Misschien kunnen ze mij in het Erasmus MC daar meer over vertellen want in mijn ziekenhuis hoor ik daar niets over. Ja, ik heb dus een verwijsbrief gekregen voor een 2nd opinie. Toevallig had ik een gyn die het beleid bepaald over OI en hij was niet echt blij met mijn verzoek, eerder geïrriteerd en beledigd. Hij sloot af met de woorden dat ze het daar echt niet anders gaan doen dan hij want HIJ heeft daar gestudeerd dus word ik toch weer terug verwezen naar hier. Omdat ik geïrriteerd werd van zijn irritatie (snappie hem nog) reageerde ik daarop met; nou mooi toch dan hoef u zich dus nergens druk om te maken dat is het tegenovergestelde van wat u nu dus wel doet.  Het is mijn lijf en mijn gezondheid. Het is niet om u een hak te zetten maar zodat ik mezelf niet kwalijk kan nemen had ik maar….U moet begrijpen dat ik al in de 30 ben en door omstandigheden niet de mogelijkheid heb om voor meerde kinderen te gaan dus voor die ene wil ik best bevestigd krijgen dat u het goed doet en dat ik mezelf gek maak.
Het leuke eraan is (NOT) dat ik nu dus weer een fspraak heb moeten maken omdat mijn menstruatie is gekomen voor op dag 10 van de cyclus en dat ik op deze afspraak dus ook weer deze gyn heb.

Pregnyl spuiten voor de 1e keer.

Nou dat heb ik geweten hoor, niet echt een prettige ervaring mee gehad.
De picto’s en het verhaal op Google waren duidelijk, daar lag het niet aan.

Waar het wel aan lag is dat je de 2 ampullen (die van glas zijn!) met de hand moet breken (de bovenkant dan hé) maar in de beschrijving gebruiken ze een breekdingetje waarmee de ampul dus mooi gelijk afbreekt. Maar ja, met de hand lukt dat mooi gelijk breken dus niet. Het gevolg; net alsof je een bierflesje op de rand van de tafel afbreekt. Erg geraffeld dus. Tafel onder glassplinters en niet geheel onbelangrijk; er vielen dus ook glassplinters in de ampul met vloeistof. Oh jee dacht ik toen. Nou toen moest het opzuigen nog beginnen.
De 2^e ampul precies hetzelfde verhaal, wel heb ik dit eerst ik een stuk keukenrol gewikkeld omdat anders mijn vingers onder het glassnippers zitten. Vloeistof opgezogen en gespoten in de ampul met poeder. Ik ben er maar vanuit gegaan dat de naald zo dus in dat er heus niet zoveel splinters opgezogen zullen worden. Als dit opgelost is moet je het ook weer opzuigen en dan injecteren. Voor de duidelijkheid, ik heb maar 5000 eenheden en als je 10.000 hebt moet je deze stap dus 2x doen en dan pas injecteren.
Voordat ik het complete goedje opzoog met de spuit heb ik keurig van naald gewisseld want voor het mengen gebruik je een dikke en voor het daadwerkelijk injecteren een dunne. Nu komt het; Omdat de ampul dus niet mooi gelijk was afgebroken kon ik met de korte dunne naald dus niet de volledige hoeveelheid opzuigen. Er bleef dus best een aardig restje (in mijn ogen) zitten. Tja, ik heb geen verdere uitleg gehad en in de beschrijving stond daar ook niets over. Ik denk dat dit dus erg is als ik niet alles kan injecteren. Dus ik besluit de ampul dus nog een klein beetje voorzichtig een beetje verder af te breken zodat ik meer ruimte heb om tot de bodem van de ampul te komen met mn naald. Ik vergeet alleen dat ik de naald dus ook nog vast heb tijdens het breken. Je raad het al; naald gebogen met een flinke braam aan het eind! S**T! En nu? Er zit geen 2^e naaldje bij, rechtbuigen en proberen de braam eraf te krijgen lukt niet. Ik kan het restje vloeistof dus ook niet opzuigen hiermee en daarnaast zeker niet in mijn buik duwen. S##T! Waarom ben ik nu ook alleen en waarom is het nu ook zaterdag. GGRRR! Ik besluit de vloeistof die in de spuit zit terug te spuiten bij het overgebleven restje en dan maar van naald te verwisselen. Dus de dikke naald in mijn buik te zetten. Inmiddels tik dus ook de tijd door. Ik kan je vertellen dat die dikke naald echt geen pretje is om door je buik heen te duwen! Maar ja, wat voor keus had ik? Ik kan niet het goedje opdrinken ofzo. Kon ook niet iemand bellen voor advies. En dat spul moest in mijn buik. In de beschrijving staat dat de hele naald in de huid moet, nou dat heb ik met die dikke naald dus mooi niet gedaan! Ik heb hem wel langer laten zitten in mijn buik. Uiteraard bloedde het nadat de naald eruit was. Heb zelfs in de loop van de dag van pleister moeten verwisselen. De plek van het injecteren is de hele dag vrij gevoelig geweest en aan het eind van de avond zat er een mooie vuurrode schijf. Ik ben nu ruim 24uur verder en de ‘pijn’ en de rode schuif zijn er nog. De schijf is qua grootte gelijk gebleven, in de gaten houden dus.

Tjonge tjonge, heb ik weer. Natuurlijk het hele verhaal met foto’s van de ampullen, naalden en mijn buik naar mijn mannetje gestuurd. Hij probeerde me gerust te stellen door te zeggen dat ik het goed heb opgelost en dat de werking heus niet minder zal zijn.
De les hieruit; vragen om een breekdopje en een extra injecteernaaldje. Maar hopelijk is dit niet nodig als je berijpt wat ik bedoel.
Ik zal toch niet mijn 1^e kans met injecteren zelf verpruts hebben hé……

De laatste maand van het jaar.

December 2015

Vrijdag. Ik start deze maand met een bezoekje aan de gyn, even checken wat de 100 eenheden gedaan heeft. Dit keer heb de andere gyn die bepaald over het beleid. Voordat ik de stoel in ga vertel ik de gyn dat ik nog steeds veel last heb van steekjes en wat rosé kleur in mijn urine had. Ze keek een beetje met een schuin en vragend hoofd naar me, uhmm zei ze, ze zullen eens kijken dan.
100 eenheden was het hé. 

Ik vind het zo ie zo fijner als ik een vrouwelijke gyn heb (maar dat zullen de meeste wel vinden dus dat is niet zo gek) maar ze is ook veel 'zachter' met het bewegen van de inwendige echo. Mijn rechter eierstok ligt altijd een beetje verstopt en ook hierbij is ze veel voorzichtiger met duwen op mijn buik en het inwendig draaien van de echo. Als ik een mannelijke gyn heb kan ik het na het bezoekje nog wel eens even voelen in mijn buik. Helaas werken er maar 2 vrouwen in mijn ziekenhuis en hebben ze niet vaak dienst.

Terug naar de echo. Wat zien we hier, hoor ik d'r zeggen. Verbaast kijk ik een beetje op. Zie je wat dan. Ja, zegt ze. Een paar kleintjes maar hier 1 van bijna 18mm. HUH?!? En twee van ongeveer 15mm. De rest is klein. Maar euh, zeg ik, dat is toch goed. Nog een beetje twijfelend en bevestigend. Ja prima hoor. Daar kunnen we wat mee. Kleed je maar aan dan ga ik even nadenken hoe we dit gaan aanpakken. Half blij half verward kleed ik me aan. Wat ken ik mijn lichaam toch, dat heb ik dus al die tijd voelen ontwikkelen!
Ik mag nog 1 dag Puregon spuiten (vandaag voor het laatst) en morgen (zaterdag) de Pregnyl zetten. Dan is zondag de eisprong. Ik probeer het in me op te nemen maar ik merk dat mijn hoofd nog een beetje achterloopt. Als je ongesteld word dan op dag 3 beginnen met 90 eenheden en op dag 7 terug voor de eerste controle. Nou fantastisch zeg ik. Dan bedenk ik me ineens dat ik nog nooit de Pregnyl in elkaar heb geflanst. De gyn begint te vertellen over de gekleurde naaldjes en de 2 ampullen. Daar onderbreek in haar. Ik heb de verpakking al die tijd dicht gelaten omdat ik bang was dat er iets kwijt zou raken. Tja, je kunt niet naar de assistent voor uitleg want zij heeft het te druk(?) en ik heb er ook geen folder van. Weet je wat, kijk maar op Google. Zal de juiste website met de instructie voor je opschrijven. Echt waar, dit kreeg ik echt opgeschreven op een briefje mee. Sorry hoor maar als iemand dit soort, in mijn ogen, 'bizarre' dingen meemaakt zou ik dit graag willen weten. Ligt het nu aan mij, ligt mijn verwachting van een gyn gewoon te hoog?!?

Toch wel met een soort zenuwachtig gevoel stap ik op mijn fiets richting huis.